Ik met mijn vele pruiken, waar ik steeds een andere 'ik' was

Ik heb een kunstkastje. Gewoon in mijn tuin.Een kastje vol kunst om mensen blij te maken. Om creativiteit te laten zien en misschien zelfs een beetje aan te wakkeren. Ik geniet van de reacties van mensen die langslopen. Ze kijken nieuwsgierig, vertragen hun pas, maar durven toch nét niet dichterbij te komen. Even stiekem gluren... en dan verschijnt er vaak een glimlach. Ik geloof dat we creativiteit weer wat meer in het zonnetje mogen zetten. In een tijd waarin zoveel digitaal, snel en met één druk op de knop gemaakt wordt, is het juist nodig om iets te zien dat met de hand is gemaakt. Met verf, penseel, tijd en een eigen handschrift. Juist dát maakt het uniek. De waarde zit niet alleen in het eindresultaat, maar ook in het maken zelf.Vanaf deze week hangt er weer een nieuwe mini-expositie in het kunstkastje: FEEST-eten. Met dit warme weer kun je genieten van verkoelende waterijsjes, heerlijk zomerfruit en de lekkerste gebakjes. Zonder calorieën, mét een glimlach. Loop gerust eens langs en neem een kijkje!

Alopeciacoach Laura had deze keer de eer om Astrid Honcoop te interviewen. Alweer een krachtig, moedig en vooral inspirerend verhaal van iemand met Alopecia. Astrid vertelt over het terugvinden van haar identiteit, de impact op haarzelf maar ook op het gezin. Hoe ze alles in perspectief weet te plaatsen en beperkende overtuigingen leert ombuigen naar iets positiefs opdat ze mag groeien als persoon.

Tekst: Arnoud Kluiters, Foto: Anke Bot

Astrid (43) ontdekte in 2018 door een bezoek aan de kapper dat zij kale plekken op haar hoofd had. De diagnose: alopecia. In eerste instantie besloot Astrid haar kale plekken te verbergen onder een haarwerk, maar inmiddels gaat ze al een tijdje met een kortgeschoren koppie door het leven. Ze schreef een boek over haar ervaringen en hoopt met haar verhaal bewustwording te creëren over de aandoening.

Het hebben van haren en hoe we het dragen, is belangrijk voor ons als mens.  Door de evolutie is de functie van haar om ons te beschermen tegen invloeden van buitenaf verloren gegaan. Tegenwoordig heeft lichaamshaar geen duidelijke functie meer, een mens heeft te weinig haren die kunnen dienen als bescherming of isolatiemiddel tegen warmte of kou.

Nooit gedacht dat ik zou zeggen: 'Hoe korter hoe beter'.Vanaf het moment dat ik mijn haren afschoor, kwam er rust. Natuurlijk moest ik even wennen aan mijn nieuwe ik. Maar geen onzekerheid meer of ik alles goed kan verbergen om de plekken niet te laten zien. Geen haren meer op het kussen, op het bureau of waar dan ook.Mijn plekken lopen. Dat betekent dat ik vandaag al andere kale plekken dan toen de foto is gemaakt. Mijn haren blijven dus uitvallen en groeien en uitvallen. Een continu proces.Daarom ik een kort modelletje zo fijn. Dit ben ik! Lekker uniek 😉Auteur 'Wie ben je zonder je haar'#alopecia #alopeciaareata #alopecianbeauty #haarverlies #haaruitval #kapsel #identiteit #mooizoalsjebent #mooi #kaalheid #kaal #kapsel

Overal waar ik kom gaan gesprekken over je haar, kapsel of look. Dat valt mij natuurlijk enorm op nu ik zelf #haaruitval heb. Als mensen naar mijn aandoening vragen, gaat eigenlijk gelijk het gesprek naar het kapsel van de desbetreffende persoon. Want iedereen heeft iets met haar.

Auteur Astrid Honcoop had een persoonlijk verhaal te vertellen. Ze heeft namelijk de aandoening Alopecia, waardoor haar haar uitvalt en kale plekken op haar hoofd krijgt. Dat was een enorme schrik voor haar en haar omgeving. Lang haar past toch binnen het schoonheidsideaal en wat nu? Het was een intens (rouw)proces. In haar boek 'Wie ben je zonder je haar' beschrijft zij haar verwerkingsproces en hoe zij de krachtige vrouw is geworden die ze nu is. Omdat dit boek zo persoonlijk en zo dichtbij komt, was het schrijfproces ook niet altijd eenvoudig.